Картли/Иберия. Драхмҳои шоҳзода Гурген

Картли/Иберия. Драхмҳои шоҳзода Гурген


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Шоҳигарии Иберия

Дар географияи юнониву румӣ Иберия (Юнони қадим: Ἰβηρία Иберия Лотинӣ: Ҳиберия) экзоним (номи хориҷӣ) барои салтанати Гурҷистон буд Картли (Гурҷистон: ქართლი), пас аз музофоти асосии он маълум аст, ки дар замони қадимаи классикӣ ва асрҳои аввали миёна дар Қафқоз як монархияи муҳим буд, ё ҳамчун як давлати мустақил ё ҳамчун як империяи калонтар, алалхусус империяҳои Сосониён ва Рум. [1] Иберия, ки марказаш дар Ҷорҷияи Шарқии имрӯза аст, дар ғарб бо Колхис, дар шарқ бо Албанияи Қафқоз ва дар ҷануб бо Арманистон ҳамсарҳад буд.

Аҳолии он, Ибериён, ядрои Картвелианҳо (яъне грузинҳо). Иберия, ки аз ҷониби сулолаҳои подшоҳии Фарнавазид, Артаксиад, Арсакид ва Хосроид ҳукмронӣ карда мешуд, дар якҷоягӣ бо Колхис дар ғарби он, ядрои Шоҳигарии ягонаи асримиёнагии Ҷорҷияро дар зери сулолаи Багратион ташкил медод. [2] [3]

Дар асри 4, пас аз насронизатсияи Иберия аз ҷониби Сент Нино дар давраи ҳукмронии подшоҳи Мириани III, масеҳият дини давлатии салтанат шуд. Аз ибтидои асри 6 -уми мелодӣ мавқеи салтанат ҳамчун давлати вассали Сосонӣ ба ҳукмронии мустақими форсӣ иваз карда шуд. Дар соли 580, подшоҳ Ҳормизди IV (578-590) пас аз марги шоҳ Бакури III монархияро барҳам дод ва Иберия ба музофоти Форс мубаддал шуд, ки аз ҷониби марзпан (ҳоким).

Истилоҳи "Иберияи Кавказӣ" инчунин барои фарқ кардани он аз нимҷазираи Иберия дар ҷанубу ғарби Аврупо истифода мешавад. [4]


Дэвид II аз Иберия

Дэвид II (Гурҷистон: დავით II) (вафот 937) узви сулолаи Багратиди Гурҷистон Тао-Кларҷети ва аз соли 923 то маргаш подшоҳи титулии Иберия буд.

Писари калонӣ ва вориси ниҳоии Адарназаи IV -и Иберия ҳамчун подшоҳи Иберия, назорати Довуд бо герцогҳои Кели-Ҷавахетӣ маҳдуд буд ва Таои Поён ҳамчун заминҳои асосии Иберияи дохилӣ (Шида Картли) таҳти назорати Абхозистон буд. Сарфи назар аз унвони подшоҳии худ ва бар хилофи падараш, Довуд унвони анъанавии баланди Византияро надошт куропалатҳо ки император ба бародари хурдии Довуд Ашот II бахшидааст. Дар натиҷа, нуфуз ва эътибори Довуд аз ҷониби бародари хурдии ӯ Ашот II соя афканд. Тавре ки аз Константин Порфирогенитус шаҳодат медиҳад Де Administrando Imperio, Довуд танҳо унвони магистрҳо ки вай бо хеши худ Гурген II аз Тао мубодила кардааст. Ҳарду Гурген ва Довуд бо қатъият ба гирифтани Византия ба шаҳри Багратиди Артануҷӣ, ки хусуру хушдомани Гурген Ашот Свифт буд, мухолифат карданд. Ҳангоми баҳс Дэвид ҳатто вакили ваколатдори Византияро боздошт кард патрикиосҳо Констанс, ки барои сохтани Гурген фиристода шуда буд магистрҳо ва бародари Довуд Ашӯтро барои сармоягузорӣ биёваред куропалатҳо. [1]

Довуд бефарзанд мурд, ки бародараш Сумбати I баъд аз ӯ ворис шуд. [2]

  1. ^ Тавадзе, Лери (2012). "კურაპალატის ტიტული ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა სამეფო სახლში" [Унвони куропалатҳо дар хонаи шоҳонаи Тао-Кларҷети Багратиони] (PDF). Мақолаҳои Институти таърихи Гурҷистон (бо забонҳои гурҷӣ ва англисӣ). Тбилиси: Ноширони Meridian. Махсус: Ба ҷойҳои зебои Эрмитажи Кларҷети: 87–89. ISSN1987-9970.
  2. ^Тоуманофф, Сирил (1967). Таҳқиқот дар таърихи Кавкази масеҳӣ, саҳ. 490–493. Матбуоти Донишгоҳи Ҷорҷтаун.

Ин тарҷумаи ҳоли як узви хонаи шоҳони Гурҷистон нопурра аст. Шумо метавонед бо пурракардани ин ба Википедиа кумак кунед.


Намояндаи хати Картли Багратидҳои Гурҷистон (Багратиони) -и Тао-Кларҷети, Гурген писари Баграт II буд, ки аз соли 958 то 994 ҳамчун подшоҳи Гурҷистон ҳукмронӣ мекард. Гурген бо Гурандухт, духтари подшоҳи Абхозистон Ҷорҷ издивоҷ карда буд. II. Вай тақрибан соли 960 ба писаре бо номи Баграт таваллуд кард. Охиринро хешовандони ӯ, шоҳзодаи тавоно Дэвид III Куропалатҳои Тао/Тайк ҳамчун вориси худ қабул карданд. Дар соли 975, Баграт, ҳанӯз дар синни наврасӣ, аз ҷониби Дэвид ҳамчун ҳукмрон дар Картли таҳти идораи Гурген насб карда шуда буд. Пас аз се сол, Баграт подшоҳи Абхозистон таъин шуд, дар ҳоле ки Гурген ҳамзамон ҳокимаш дар сарзамини Картлиан боқӣ монд ва ба писараш дар муборизаи оштинопазир бо мухолифони ашрофӣ кумак кард.

Дар соли 989, Баграт ба нақша гирифта буд, ки ба Рати пурқудрати Клдекари, ки дар Триалети феодалияти калон дошт, зарбаи ниҳоӣ расонад. Гурген дар якҷоягӣ бо лашкари худ интизори писараш дар сарҳади Шавшети буд, вақте ки Довуди Тао ба ӯ маълумоти нодуруст доданд, ки хешовандонаш қасди камин доштан ба амволи ӯро доштанд, лашкари Гургенро дар як ҳамлаи ногаҳонӣ пароканда кард ва маҷбур сохт, ки ба қалъаи Гурез гурезад. Тепти. Дар ин муноқишаи кӯтоҳ падари Гурген Баграт II тарафдори Довуд буд. Багратидҳо баъдан оштӣ карданд, аммо шӯриши бемуваффақияти Довуд бар зидди Империяи Византия ва созишномаи минбаъда бо Император Василий II тартиботи қаблиро, ки Дэвид писари фарзандхондшудааш Багратро (писари Гурген) вориси подшоҳии васеи худ карда буд, вайрон кард.

Дар соли 994, Баграт II вафот кард ва Гурген ба ҷои ӯ подшоҳи подшоҳони Гурҷистон шуд. Ин салтанат аз Ҳо Тао, Шавшети, Месхети, Ҷавахетӣ, Аҷария ва баъзе заминҳои хурд дар Тао-Кларҷети таърихӣ иборат буд. Пас аз марги Довуди Дао дар соли 1000, Гурген ва Баграт бо Василий мулоқот карданд, аммо натавонистанд ба ҳамроҳшавии салтанати Довуд ба Империяи Византия монеъ шаванд, маҷбур шуданд сарҳадҳои навро эътироф кунанд. Ба ин муносибат ба Баграт унвони Византия дода шуд куропалатҳова Гурген бо он магистрҳо, дарвоқеъ унвонҳои рақобаткунанда, зеро шаъну шараф ба писар нисбат ба оне, ки ба падар дода шудааст, қадр карда мешуд. Инро император, тавре ки солномаҳои гурҷӣ нақл мекунанд, Гургенро ба муқобили Баграт баргардонд, аммо ӯ ҷиддан нодуруст ҳисоб кард. Дар охири ҳамон сол, Гурген кӯшиш кард, ки вориси Дэвид Куропалатсро бо зӯрӣ бигирад, аммо фармондеҳи Византия Никефорос Оуранос, дукси Антиохия ӯро водор сохт.

Гурген соли 1008 даргузашт ва тахти худро ба писараш, подшоҳи Абхазия Баграт вогузор карда, ба охирин имкон дод, ки нахустин подшоҳи салтанати ягонаи Гурҷистон шавад.


Ибериёни шарқӣ ва ғарбӣ

Монандии ном бо сокинони куҳнаи нимҷазираи Иберия, ‘Барби ’ Ибериён, боиси андешаи хешутабории этногенетикӣ байни онҳо ва мардуми Иберияи Қафқоз гардид (бо номи ‘Шарқи ’ Ибериён).

Он аз ҷониби муаллифони мухталифи қадим ва асрҳои миёна ҳимоят шудааст, гарчанде ки онҳо дар масъалаи ҷои ибтидои пайдоиши худ фарқ мекарданд. Чунин ба назар мерасад, ки назария дар Гурҷистони асрҳои миёна маъмул буд. Нависандаи барҷастаи динии гурҷӣ Ҷорҷ Ҳагиорит (1009–1065) дар бораи хоҳиши баъзе ашрофони гурҷӣ ба нимҷазираи Иберия сафар карда, ба маҳалҳои маҳаллӣ ташриф овард. Гурҷистони Ғарб, чунон ки ӯ онҳоро даъват мекард.


Подшоҳи Баграт II -и Иберия

Баграт II (Гурҷистон: ბ ა გ რ ა ტ II) (937 ва#x2013994) як шоҳзодаи гурҷии сулолаи Багратиди Тао-Кларҷети ва подшоҳи титулии Иберия-Картли аз соли 958 то маргаш буд . Вай инчунин бо номи Bagrat Regueni (ბ ა გ რ ა ტ რ ე გ უ ე ნ ი) маъруф буд, & quot;

Баграт писари калонии Сумбати I буд, ки вай дар соли 958 ба сифати "пиршавии Ибериён" муваффақ шуд. Бо вуҷуди доштани мақоми шоҳона, Баграт танҳо дар шимол ё ин ҷо Тао ҳукмронӣ мекард ва бар хилофи падараш ба ӯ насиб нашудааст. унвони олии суди Византия аз куропалатҳо, ки ба ҷияни Баграт ва ҳокими ҷануби Тао Дэвид III дода шудааст, шахси бонуфузтарин дар байни Багратидҳои он замон. Профессор Тақайшвили эпитети Баграт ва#x201cRegueni ” -ро аз синни хурдсолияш ҳангоми ба тахт нишастанаш шарҳ медиҳад. Баграт зуд-зуд ҳамчун як ҳамкори Довуд зоҳир мешуд ва ба ӯ дар муқобили Равадидҳои Озарбойҷон ва ҳатто бар зидди писараш ва шоҳи худ Гурген ҳангоми тақсимоти кӯтоҳ дар байни Багратиён кӯмак мекард. То соли 978, Гурген воқеан подшоҳи Иберия шуд, дар ҳоле ки писари ӯ Баграт III аз ҷониби Дэвид III аз Дао ҳамчун фарзандхонд қабул ва тарҳрезӣ шуда буд ва ҳамин тариқ барои ояндаи муттаҳидшавии политсияҳои гуногуни Гурҷистон ба олами ягонаи Багратидҳо замина гузошт. [1]

Гурген (вафот 1008), вориси ӯ ҳамчун подшоҳи Иберия

^ Тоуманофф, Сирил (1967). Таҳқиқот дар таърихи Қафқози масеҳӣ, саҳ. 490-5. Матбуоти Донишгоҳи Ҷорҷтаун.


Катрамиди Картли, Маликаи Арманистон

Падару модари ӯ номуайянанд, падари дигар имконпазир аст:

ГУРГЕН [I], писари [BAGRAT [II] & quotThe Содда & quot Подшоҳи Картли ва ҳамсари ӯ ---] (-1008 ё баъд). Хроникаи Гурҷистон (асри 18) номҳо ва квотсон филҳо a în é Gourgen & quot ҳамчун вориси & quotBagrat R égouen roi des Karthles & quot илова карда, ӯ & quottitr é rois des rois & quot [243] буд. Волидайни ӯ дар сарчашмаҳои қаблӣ тасдиқ нашудааст. Zonaras қайд мекунад, ки & quotGeorgium Davidis fratrem Interioris Iberi æ принсипи & quot аз ҷониби қувваҳои Византия пас аз марги & quot; Давид куропалата & quot [244] шикаст хӯрда, нуқтаи назари дигарро дар бораи падару модари эҳтимолии Гурген таъмин мекунад. Zonaras қайд мекунад, ки & quotNicephorus Bard æ Phoca filius & quot ғалабаи ҳарбӣ ва квотаи Абасгиамро ба даст овард ва & quot; Принсипҳои Бассгорумке Георгий & quot; аз Ибери æ интериора & quot гурехт [245]. Таърихи Аристакс Lastivertcl менависад, ки "подшоҳи Абхазия Багарат ва падари ӯ Гурген" бо Император Басилиос I вохӯрдаанд, ки ба Баграт "Куропалата" ва "ин магистр" -ро ба падараш додааст [246]. Ҳамроҳ шудани писараш Баграт ба ҳайси подшоҳи Абхазия, дар замони зиндагии падараш, беҳтар шарҳ дода мешуд, агар Гурген ба ҷуз шоҳзодаи пешини Картли ба ҷуз издивоҷ робитаи мустақим надошт. Илова бар ин, фарзандхондии писараш Баграт аз ҷониби Довит куропалатҳо (ки дар соли 1001 вафот кардааст, ба боло нигаред) агар Гурген бо хоҳари Довит издивоҷ мекард, осонтар мефаҳмид. Шоҳзодаи Картли. Солномаи Гурҷистон (асри 18) қайд мекунад, ки & quotGourgen roi des rois, p ère de �grat & quot дар соли 1008 вафот кардааст [247].

m [--- аз Абхазия, духтари Леони Подшоҳи Абхазия ва ҳамсараш ---]. Хроникаи Гурҷистон (асри 18) қайд мекунад, ки модари & quotBagrat & quot & quot; s œur de D ém étr é et de Thewdos [rois des Apkhaz] & quot [248] буд. Ин сарчашма дар дигар сарчашмаҳои қаблӣ тасдиқ нашудааст ва суол боқӣ мемонад, ки оё ин волидайни зани Гурген ихтирои баъдӣ барои шарҳи баланд шудани писараш ҳамчун подшоҳи Абхазия будааст.

Гурген ва ҳамсараш [ду] фарзанд доштанд:

1. БАГРАТ [III] (-[Фанассерт 7 май] 1014, бур [Бедия]). Хроникаи Гурҷистон (асри 13) қайд мекунад, ки & quotДовид Куропалати подшоҳи Тайк писари Гургенро писарбача Баграт ба воя расонд & quot; ва онҳо ӯро ҳамчун подшоҳи Абхазия меҳисобиданд & quot ;. Хроникаи Гурҷистон (асри 18) & quotBagrat & quot - ро писари & quot; Гургон & quot [250] ном мебарад. Вай ҳамчун подшоҳи Абхозистон муваффақ шуд. Таърихи Аристакс Lastivertcl менависад, ки "подшоҳи Абхазия Багарат ва падари ӯ Гурген" бо Император Басилейси I вохӯрдаанд, ки ба Баграт "Куропалата" ва "ин магистр" -ро ба падараш додааст [251]. Ӯ туркҳоро аз музофотҳои шарқӣ ронд, аз садоқати худ ба императори Византия даст кашид ва ҳукмронии худро бар Абхозистон, Картли, Рания, Кахетия ва Арманистон барқарор кард. Вай унвони "Подшоҳи Подшоҳон [Мепе-Мепета] ва Устоди тамоми Шарқ ва Ғарб" -ро гирифт. Подшоҳи Картли 1008-1014. Солномаи Гурҷистон (асри 13) қайд мекунад, ки & quotБаграт подшоҳи Абхазия & quot; дар тӯли 36 сол монастирҳо ва калисоҳо сохта, соли 1014 вафот кардааст [252]. Солномаи Гурҷистон (асри 18) қайд мекунад, ки & quotle roi Bagrat & quot мурд & quotdans la citadelle de Phanascert & quot; 7 майи соли 1014 ва дар Бедия дафн карда шудаанд [253]. м ---. Номи ҳамсари Баграт маълум нест. Баграт ва занаш як фарзанд доштанд:

а) GIORGI [I] ([995/96]-[Mqinwarni or Itaroni 16 Aug] [1025/27], bur Kothathis). Солномаи Гурҷистон (асри 13) сабт мекунад, ки & писари Гворие & quot; & quot; Баграт подшоҳи Абхазия & quot; муваффақ шуд ​​ва 16 сол ҳукмронӣ кард [254]. Вай соли 1014 ба ҷои падараш подшоҳи Абхозистон шуд.

- ба поён нигаред, боби 2. Подшоҳони Гурҷистон 1014-1213.

2. [КАТРАМИД . Хроникаи Матто аз Эдесса сабт мекунад, ки модари Йовханес “la reine Gadramidtkh 𠉯ille du roi de G éorgie, Kourke ” [255] буд. Гумон меравад, ки ин маънои онро дорад, ки вай духтари шоҳзодаи Гурген [I] Картли буд. Хроникаи Матто аз Эдесса сабт мекунад, ки Йовханес дар баҳси худ бо бародараш бар сари падараш ва#x00b4s аз ошпази G éorgien ” дастгирӣ гирифтааст, ки пас аз [1017/20]. Аз контексти порча маълум нест, ки оё ошпази G éorgien ” ба бобои модарии Йовханес ва#x00b4 ишора мекунад, гарчанде ки истинод аз Матто ба ин 𠇌hef G éorgien ” будан 𠇊kh ´ аст de naissance ” [256] пешниҳод мекунад, ки ин метавонад чунин бошад. Агар порча ҳамон як шахсро нишон диҳад, ин падари эҳтимолии шубҳаовар аст, зеро марги шоҳзода Гурген ба 1008 дар Солномаи Гурҷистон (асри 18) тааллуқ дорад (нигаред ба боло). Ба таври дигар, ошпази “le G éorgien ” метавонад ба ҷияни эҳтимолии шоҳи Ҷорҷӣ [I], ки дар замони марги падари Йовханес ва Абхазия ҳукмронӣ шудааст, ба Катрамиде ва#x00b4s ишора кунад. Ин тавзеҳ бартарии фаҳмондани он дорад, ки чаро порча дар Chronicle Matthew ´s аз истинод ба ошпази ошпази ” ҳамчун падари Йовханес ва#x00b4 худдорӣ мекунад. Зиддиятҳо дар порчаҳои аввали солномаи Матто аз Эдесса, дар якҷоягӣ бо эътимоднокии нопурраҳои мухталифи Хроникаи Гурҷистон, ки дар муқаддимаи ин ҳуҷҷат муфассал баррасӣ шудааст, нишон медиҳанд, ки хулосаи дақиқтаре дар бораи падару модари Катрамид, ба истиснои эҳтимолияти падараш аз асли гурҷӣ будан. Бояд қайд кард, ки ин ягона падару модари барои Катрамида пешниҳодшуда нест, зеро ба гуфтаи Вардан, вай духтари шоҳзодаи Васак [VI] -и Сиуник [257] буд. m ГАГИК I & quotThe Подшоҳи Арманистон, писари АШОТ III & quot Вогормадз/Раҳим & Подшоҳи Арманистон ва ҳамсараш --- (-[1017/20]).]

Гагик I БАГРАТУНИ Ани, Шоҳаншоҳи Арманистон (994-1023)

Катраниде бо Гагик I БАГРАТУНИ Ани, Шоҳаншоҳи Арманистон (994-1023), писари А šot III & quotOghormac & quot BAGRATUNI Shahanshah аз Арманистон ва Xosrovanu š (?) & Ltof Tabaristan & gt издивоҷ кард. (Гагик I БАГРАТУНИ Ани, Шоҳаншоҳи Арманистон (994-1023) тақрибан соли 965 таваллуд шуда, тақрибан 1044 вафот кардааст.)


Ближайшие родственники

Дар бораи Баграт III, подшоҳи Ҷорҷия

Баграт III (Гурҷистон: ბ ა გ რ ა ტ III) (с. 960 – 7 майи соли 1014), аз сулолаи Багратиони Гурҷистон, аз соли 978 то подшоҳи Абхозистон буд (ҳамчун Баграт) II) ва Подшоҳи Подшоҳони Гурҷистон аз соли 1008. Вай ин ду унвонҳоро бо мероси династикӣ муттаҳид кард ва тавассути фатҳ ва дипломатия боз чанд мулки дигарро ба мулки худ илова кард ва дар асл аввалин подшоҳи он кишваре буд, ки ҳамчун як монархияи муттаҳидаи гурҷӣ шинохта шудааст. Пеш аз он ки шоҳ Баграт ба тахт нишинад, вай инчунин дар Картли аз соли 976 то 978 ҳукмронӣ мекард.

Вай инчунин маълум аст, ки дар Кутаиси, ғарби Гурҷистон як калисои бошукӯҳ бунёд кардааст, ки харобаҳои он ҳоло ба феҳристи мероси ҷаҳонии ЮНЕСКО шомиланд.

Боз як девори асримиёнагӣ аз дайраи Зарзма, минтақаи Самтсхе-Ҷавахети имрӯза, ки Баграти III-ро тасвир мекунад.

Баграт тақрибан соли 960 дар Гурген, шоҳзодаи сулолаи Багратион аз Картли ва ҳамсараш Гурандухт, ки духтари шоҳи марҳум Ҷорҷ II -и Афхазетӣ буд, таваллуд шудааст. Багратро ҳанӯз дар ақаллияти худ нигоҳ дошта, хешовандони бефарзанди ӯ Дэвид III Куропалатес (990-1000), раисии шоҳзодаи Тао/Тайк ва қудратмандтарин ҳокими Қафқоз ба фарзандӣ гирифтаанд.

Шоҳигарии Абхозистон он вақт дар зери ҳукмронии Теодосий III нобиноён, подшоҳи заиф ва бадбахт буд, ки амаки Баграт аз ҷониби модараш буд. Салтанатро ба бетартибӣ ва ҷанги феодалӣ фаро гирифта буд. Аз вазъият истифода бурда, шоҳзода Квирикеи II-и Кахетӣ (939-976), ки ҳоло дар шарқтарин минтақаи Гурҷистон аст, ба Картли, ки то кунун дар ихтиёри подшоҳони Абхозистон буд, ҳуҷум кард ва ба қалъаи мустаҳками санг Уплистихе муҳосира кард. Иоане Марушис-дзе, эристави (энергетики) Картли, соли 976 Дэвид аз Тао даъват кард, ки вилоятро таҳти назорат гирад ё онро ба Баграт дар ихтиёри мерос диҳад. Довуд ба таври ҷиддӣ посух дод ва кахетиён маҷбур шуданд, ки аз муқовимат канорагирӣ кунанд. Дэвид Картлиро ба Баграт дод ва Гургенро ҳамчун регенти худ насб кард. Кахетиён зуд ба ҳуҷум баргаштанд ва Баграт ва волидони ӯро забт карданд. Бо вуҷуди ин, Дэвид фавран дахолат кард ва писари ӯяшро дар Картли барқарор кард.

Дар соли 978 Иоане Марушис-дзе бо кумаки Дэвид Теодосийи Абхазияро маҷбур кард, ки ба манфиати ҷияни худ Баграт аз тахт даст кашад. Охирин модараш Гурандухтро ба ҳокимияти Картли гузошт ва ба Кутаиси рафт, то подшоҳи Абхозистон шавад. Дар подшоҳӣ бетартибӣ ҳоло ҳам паҳн шуда буд, аммо наслҳои Баграт ҳам аз сулолаҳои Багратид ва ҳам Абхозистон ӯро интихоби мақбул барои ашрофони олам, ки аз муноқишаҳои байниминтақавӣ хаста шуда буданд, сохт.

Харобаҳои & quot; Собори Баграти & quot дар Кутаиси, сайти мероси ҷаҳонӣ.

Дар давоми ду сол Баграт ваколатҳои пурраи ҳукмрониро ба ӯҳда гирифт. Вай ҳокими тавоноеро исбот кард ва муваффақ шуд, ки дар салтанати худ қонун ва тартиботро барқарор кунад. Ҳангоми дар Кутаиси буданаш, мухолифони ашрофии Картли таҳти роҳбарии Кавтар Тбели ҳокимияти Гурандухтро нодида гирифтанд ва давлатҳои худро ҳамчун ҳокимони ниммустақил идора карданд. Вақте ки Баграт барои ҳалли ин вазъ ба Картли баргашт, ашрофон ба ӯ муқовимати мусаллаҳона пешниҳод карданд, аммо подшоҳ дар набард дар Моғрисӣ ғалаба кард ва шӯришгаронро ба итоат маҷбур кард. Ниҳоят, ӯ диққати худро ба Клдекари дар Картлии Поён равона кард, ки герцоги ӯ Рати ҳокимияти шоҳиро нодида гирифта, мустақилона ҳукмронӣ мекард.

Омодагиҳо ба ин экспедитсия, соли 989, нофаҳмиҳои зиёдеро ба вуҷуд овард, зеро Дэвид аз Тао дар бораи ниятҳои аслии писари угайи ӯ маълумоти нодуруст дошт. Довуд бовар кунонд, ки охирин ният дорад ӯро аз байн бардорад ва бикушад, Дэвид ҳамлаи ногаҳонӣ кард ва нерӯҳои таҳти роҳбарии падари табиии Баграт Гургенро пеш аз расидани худи подшоҳи Абхозистон пароканда кард. Бино ба солномаҳои Гурҷистон,

& quotБаграт танҳо ба назди Довуд рафт, ба пойҳояш афтод ва қасам хӯрд, ки бар зидди Рати меравад. [Довуд] низ ба ин бовар кард ва ӯро ба саломатӣ раҳо кард & quot;

Пас аз оштӣ бо падарандари ӯ, Баграт дар ниҳоят тавонист аз Рати фаластия гирад, ки герцогии худро дар шамшер партофта, ба падарии хурдиаш дар Аргвети, ғарби Гурҷистон ба нафақа барояд. Довуд дар соли 1000 аз ҷониби ашрофони худ кушта шуд ва дороии ӯ тибқи созишномаи қаблӣ ба Императори Византия Василий II гузашт. Баграт ва Гурген, ин охирин, ки ҳоло ҳамчун подшоҳи подшоҳони гурҷӣ дар қисматҳои заминҳои ҷанубу ғарбии Картлиан ҳукмронӣ мекунад (994-1008), бо Василий мулоқот кард, аммо натавонист аннексияи қаламрави Довудро паси сар кунад сарҳадҳо. Ба ин муносибат ба Баграт унвони визотии куропалатҳои Византия ва Гурген бо унвони магистрҳо дода шуданд, дар асл унвонҳои рақобатпазир, зеро шаъну шарафи ба писар додашуда нисбат ба оне, ки ба падар дода шудааст, азизтар буд. Инро император, тавре ки солномаҳои гурҷӣ нақл мекунанд, Гургенро ба муқобили Баграт баргардонд, аммо ӯ ҷиддан нодуруст ҳисоб кард:

& квотаҳо Гурген ростқавл ва ростқавл буд ва [Василий наметавонад ҳасадро дар дилаш барангезад ва [Гурген] ба найранги [Basil ’s] таслим нашавад. & quot

Дертар худи ҳамон сол, Гурген кӯшиш кард, ки вориси Дэвид Куропалатсро бо зӯрӣ гирад, аммо ӯ маҷбур шуд дар муқобили фармондеҳи византиягӣ Никефорос Оуранос, дукси Антиохия, ақибнишинӣ кунад.

Муттаҳидшавии давлатҳои мухталифи Гурҷистон, тақрибан 830-1020.

Ҳуқуқи муаллифӣ ва#x00a92004 Эндрю Андерсен

Дар соли 1008, Гурген вафот кард ва Баграт ба ҷои ӯ подшоҳи подшоҳони грузинҳо шуд ва ҳамин тавр аввалин подшоҳи салтанати ягонаи Абхазия ва Картли шуд (ба маънои васеъашон ин ду Абхазияи мувофиқ/Абасгия, Эгриси/Самегрело, Имерети, Сванети, Рача-Леххуми, Гурия, Аҷария, Картли мувофиқ, Дар ин ҷо Тао, Кларжети, Шавшети, Месхети ва Ҷавахети) он чизе ки минбаъд бо номи Сакартвело – & quotall-Гурҷистон & quot;

Пас аз он ки ӯ моликияти худро таъмин кард, Баграт ба даъвогӣ ба князии шарқии Гурҷистон Кахети фишор овард ва онро тақрибан дар соли 1010 ё тақрибан баъд аз ду соли ҷанг ва дипломатияи хашмгин ба он ҳамроҳ кард. Ин хариди даҳшатовар олами Багратро ба ҳамсоягии аморати Шаддадии Арран дар ҳудуди Озарбойҷон, ки ҳокими он Фадл I б. Муҳаммад (986-1031) пас аз ҳамроҳ шудан ба Гурҷистон ба Кахети рейд кард. Баграт ин ҳуҷумро бозпас гардонд ва дар иттифоқ бо подшоҳи Арманистон Гагик I (989-1020) ба муқобили шаҳри Шаддадиён Шамкир бомуваффақият маърака кард ва аз он хироҷ ситонд. Бо вуҷуди ин, сиёсати хориҷии Баграт умуман сулҳомез буд ва подшоҳ бомуваффақият манёвр кард, то аз муноқишаҳо бо ҳамсояҳои Византия ва ҳам мусулмонон канорагирӣ кунад, гарчанде ки он ҷо Тао дар Византия ва Тифлис дар дасти арабҳо монд.

Давраи ҳукмронии Баграт ва давраи муҳим дар таърихи Гурҷистон ғалабаи ниҳоии Багратиди Гурҷистонро дар муборизаҳои чандинасраи қудратӣ ба бор овард. Аз эҷоди монархияи устувортар ва мутамарказ нигаронтар шуда, Баграт мухторияти шоҳзодагони сулоларо аз байн бурд ё ҳадди ақал кам кард. Ба назари ӯ, хатари эҳтимолии дохилӣ аз хатти Кларҷети Багратион, ки аз ҷониби амакбачаҳои подшоҳ Сумбат ва Гурген муаррифӣ мешуданд, ба вуҷуд омадааст. Гарчанде ки ба назар чунин мерасад, ки ҳокимияти Багратро эътироф кардаанд, аммо онҳо ҳамчун подшоҳон ва соҳибихтиёрони Кларҷети сабк карда мешаванд. Барои таъмини вориси писараш Ҷорҷӣ, Баграт амакбачаҳояшро ба баҳонаи мулоқоти оштӣ ба қалъаи Панаскерти ҷалб кард ва онҳоро дар соли 1010 ба зиндон партофт. Фарзандони онҳо тавонистанд ба Константинопол фирор кунанд, аммо Сумбат ва Гурген дар боздошт мурданд. аз ҷониби 1012.

Баграт инчунин ҳамчун таблиғгари бузурги фарҳанги православии Гурҷистон шинохта шуда буд. Вай на танҳо омӯзиш ва сарпарастии санъати тасвириро ташвиқ кард, балки дар саросари салтанати худ бо калисои "Баграти" дар Кутаиси, собори Бедия дар Абхазия ва соборҳои Никорсминда дар Рача якчанд калисо ва монастирҳо сохт.

Баграти III соли 1014 дар қалъаи Панаскерти дар Тао вафот кардааст. Ӯро дар соборе, ки қаблан зикр шуда буд, дар Абхазияи имрӯза номбар карданд.

Истмонд, А (1998), Тасвири шоҳона дар Гурҷистони асримиёнагӣ, Пенн Стейт Пресс, ISBN 0-271-01628-0

Лордкифанидзе, М (1967), Гурҷистон дар асрҳои XI-XII, Ганатлеба, таҳрири Ҷорҷ Б.Хевитт. Инчунин дар интернет дастрас аст [1]

Рапп, SH (2003), Таҳқиқот дар таърихнигории асримиёнагии Гурҷистон: Матнҳои ибтидоӣ ва заминаҳои Авруосиё, Peeters Bvba ISBN 90-429-1318-5

Suny, RG (1994), Қабули миллати гурҷӣ (Нашри 2), Блумингтон ва Индианаполис, ISBN 0-253-35579-6 Подшоҳи БАГРАТ III (IV) Абхазия (978-1014) ва Иберия (1008-14) , аввалин Подшоҳи Ҷорҷияи муттаҳид, *ca 963, +7.5.1014 Вай масъала дошт:

A1. Георгий I, Подшоҳи Ҷорҷия (1014-27), +1027 1м: Мерям аз Васпуракан 2м: Алдаи Осетия

B1. [1м.] Баграт IV, Подшоҳи Ҷорҷия (1027-72), *тақрибан 1020, +1072 1м: Ҳелена Аргироса, ҷияни император Романоси III аз византия 2м: Боренаи Осетия

C1. [2м.] Ҷорҷии II, Подшоҳи Ҷорҷия (1072-89), +тақрибан 1112 м. Елена Н.

D1. Дэвид IV & quotСохтмончӣ & quot; Подшоҳи Ҷорҷия (1089-1125), *1073, +24.1.1125, бур Гелати 1м: (div 1107) Русудан Арманистон 2м: 1118 Гурандухти Қипчоқ, набераи Хон Шарукан ҳама кӯдакон аз 1м.

E1. Деметри I, Подшоҳи Ҷорҷия (1125-55), *1093, +1156, бур Гелати

F1. Дэвид V, ҳаммуаллифи Деметри I, +1155

G1. Деметре Багратиони, +1178 м.н, dau.of Pr Ivabi Orbeliani қатл карда шуд

F2. Георгий III, Подшоҳи Ҷорҷия (1156-84), +6.4.1184, bur Gelati m.ca 1155 Бурудукани Осетия

G1. Тамар & quotБузург & quot, Маликаи Ҷорҷия (1184-1213), *тақрибан 1066, +8.1.1213, бур Гелати 1м: 1185 (div 1187) Юрий Андреевич аз Суздал (+ca 1192) 2м: 1189 Дэвид Сослан аз Осетия (+1207) )

G2. Русудан м. Мануэл Комненос (+баъд аз 1185)

F3. Русудан, ф 1157 1м: Султон Масъуди Салҷуқиён 2м: Санҷаршоҳ (*1086 +1157), султони Ироқ

F4. Kata m.ca 1140 Alexios Komnenos (*1106, +1142), ҳамоҳангсози Византия

F5. духтари м.1154 Изяслав II -и Киев (*1097 +1154)

F6. духтари Абӯ-ал-Музаффар Саид-ад-дин, амири Дарбент

E3. Тамар м.1112/16 ширваншоҳ Абул Музаффар Манучар III (+ca 1154)

E4. Kata m.1112/16 sebastokrator Isaakios Komnenos (*пас аз 16.1.1093, +пас аз 1152)

E5. Русудан м. Довуди Осетия

C2. [2м.] Мария, +1090 1м: 1071 (div 1078) Император Михаил VII Дукас (+1090) 2м: 1078 Император Никифори III Ботаникҳо

B2. [1м.] Гурандухт м Смбат Багратуни, шоҳзодаи Арманистон

B3. [1м.] Ката м Аббас I Багратуни, Подшоҳи Арманистон

B4. [2м.] Деметре, зидди подшоҳи Ҷорҷия, +тақрибан 1053

C1. [волидайн номуайян] Ирен, +1108 1м: 1054 Император Константинос IX Мономахос (*тақрибан 980, +1055) 2м: 1071 Исаакиос Комненос, Герсоги Антиохия (*1047, +тақрибан 1105)


Мундариҷа

Вақте ки подшоҳи Иберияи бузурги муттаҳидшуда Бакури III дар соли 580 даргузашт, ҳукумати Сосониёни Форс таҳти Ҳурмизди IV (578-590) аз фурсат барои барҳам додани монархияи Иберия истифода бурд. [1] Иберия ба як вилояти форсӣ мубаддал шуд, ки аз ҷониби a марзан (ҳоким). Ашрофони Иберия бидуни муқовимат ба ин тағирот розӣ шуданд, [1] дар ҳоле ки ворисони хонаи шоҳона ба қалъаҳои баландкӯҳи худ - хати асосии Чосроид дар Кахети ва шохаи хурди Гуарамид дар Кларҷети ва Ҷавахети кашида шуданд. Аммо, назорати мустақими форсӣ боиси андозбандии вазнин ва таблиғи энергетикии зардуштия дар як кишвари умдатан насронӣ шуд. Аз ин рӯ, вақте ки императори Руми Шарқӣ Морис дар соли 582 ба маъракаи низомӣ алайҳи Форс шурӯъ кард, ашрофони Иберия аз ӯ хоҳиш карданд, ки ба барқарор кардани монархия кумак кунад. Морис вокуниш нишон дод ва дар соли 588 муҳофизи худ Гуарам I аз Гуарамидҳоро ҳамчун ҳокими нав ба Иберия фиристод. Аммо, Гуарам на ҳамчун подшоҳ таъин карда шуд, балки ҳамчун шоҳзодаи раис эътироф карда шуд ва ба ӯ унвони Рими Шарқӣ дода шуд куропалатҳо. Шартномаи 591-и Византия ва Сосониён ин тағйири навро тасдиқ кард, аммо Иберияро ба қисмҳои бартаридоштаи Рум ва Сосониён дар шаҳри Тифлис тарк кард. [1]

Ҳамин тариқ, таъсиси принсип боло рафтани аристократияи сулолавӣ дар Иберияро нишон дод ва як роҳи созиш дар байни рақобати Византия ва Сосониён барои назорати Қафқоз буд. Шоҳзодаҳои раисии Иберия, ҳамчун мақоми пешбари сиёсии маҳаллӣ, бояд аз ҷониби суди Константинопол тасдиқ ва иҷозат дода мешуданд. Онҳо дар сарчашмаҳои гурҷӣ ба таври гуногун ҳуқуқ доранд, erist'avt'-mt'avari, eris-mt'avari, erist'avt'-erist'avi, ё танҳо олист (одатан ба забони англисӣ ҳамчун "шоҳзода", "арк-герцог" ё "герцог" тарҷума мешавад). Аксари онҳо ба таври иловагӣ бо унвонҳои гуногуни Румӣ/Византия сармоягузорӣ карда шуданд. Масалан, ҳашт аз чордаҳ шоҳзодаи раисӣ шаъну шарафи худро нигоҳ медоштанд куропалатҳо, яке аз баландтаринҳо дар Империяи Шарқӣ. [2] Хроникаҳои асримиёнагии гурҷӣ равшан нишон медиҳанд, ки ин шоҳзодаҳо, гарчанде ки онҳо аз садоқатмандии ашрофони бузург баҳра мебурданд, вале имкониятҳои маҳдуд доштанд, зеро "натавонистанд герцогҳои Иберияро аз герцогҳои худ дур кунанд, зеро онҳо оинномаҳо аз Подшоҳи бузург ва аз император, ки онҳоро дар герцогиҳои худ тасдиқ мекунанд. " [1]

Императорони Византия тавассути пешниҳоди муҳофизати худ ба принсипи Иберия маҷбур шуданд, ки таъсири Сосониён ва баъдан исломро дар Қафқоз маҳдуд кунанд, аммо шоҳзодагони Иберия на ҳама вақт дар самти ҷонибдори Византия мувофиқат мекарданд ва баъзан мувофиқи мақсад будани сиёсӣ, баъзан қудрати қудратҳои минтақавии рақибро эътироф кард. [3]

Вориси Гуарам, шоҳзодаи дуввуми раис Стивен I, сиёсаташро ба сӯи Форс равона кард, то Иберияи тақсимшударо дубора муттаҳид созад, аммо ин ба ӯ ҷон бохтааст, вақте ки императори Византия Гераклий соли 626 ба Тифлис ҳамла кард. [4] Ҳераклий узви ҳайати дигар Хосроиди ҷонибдори Византия, ки бо вуҷуди ин маҷбур шуд, ки дар 640s ҳукмронии халифаи Умавиёнро эътироф кунад, аммо бар зидди гегемонияи араб дар солҳои 680-ум исён кард. Хосроидҳо аз принсипи Иберия маҳрум шуда, дар замини худ дар Кахети ба нафақа баромаданд, ки онҳо то шоҳзодаи минтақавӣ то ҳукмронии оила дар аввали асри 9 ҳукмронӣ мекарданд. Гуарамидҳо ба сари қудрат баргаштанд ва вазифаи душвори манёвр байни Византия ва арабҳоро дучор омаданд. Арабҳо, пеш аз ҳама ба нигоҳ доштани назорати шаҳрҳо ва роҳҳои тиҷорат, онҳоро аз Тифлис маҳрум карданд, ки дар он солҳои 730 -ум амири мусулмонӣ насб карда шуда буд. Сулолаҳои Иберия дар Уплистихе нишаста буданд, ки аз он ҷо онҳо танҳо бар ҳокимони маҳаллии гурҷӣ, ки дар қалъаҳои кӯҳии худ ҷойгир шуда буданд, як дараҷа озодиро аз арабҳо нигоҳ медоштанд. [5] Гуарамидҳо дар муддати кӯтоҳ аз ҷониби Нерсианидҳо байни с. 748 ва 779/80, ва то соли 786 якбора аз байн рафтанд. Имсол шоҳиди саркӯбии хунини ашрофони саркаши гурҷӣ буд, ки аз ҷониби Хузайма ибни Ҳозим, ноиби араб (вали) -и Қафқоз ташкил карда шуд. [6]

Нобудшавии гуарамидҳо ва наздик ба нобудшавии хосроидҳо ба амакбачаҳои энергетикии онҳо аз оилаи Багратидҳо дар шахсияти Ашоти I (р. 786/813–830) имкон доданд, ки мероси худро дар қисматҳои Иберия ҷамъ кунанд. Ҳифзи Византияро қабул карда, Багратидҳо аз пойгоҳи худ дар минтақаи Тао-Кларҷети ба давраи эҳёи фарҳангӣ ва экспансионизми ҳудудӣ раҳбарӣ карданд. Дар соли 888, Адарназаи I, аз Багратидҳо, ки ҳамчун ғолиби муноқишаи сулолавии сулолавӣ пайдо шуда буд, тавассути гирифтани унвони подшоҳи грузинҳо қудрати подшоҳии Гурҷистонро барқарор кард. [7]


Геродот дар Колхис:

[2.104] Шубҳае нест, ки колчиён нажоди мисрӣ мебошанд. Пеш аз он ки ман аз дигарон чизе ёдовар шавам, худам инро қайд карда будам. Пас аз он ки ин фикр маро фаро гирифт, ман ҳам дар Колхис ва ҳам дар Миср дар ин бора пурсишҳо анҷом додам ва ман фаҳмидам, ки колхиён нисбат ба мисриён дар бораи мисриён хотироти возеҳтаре доранд. Бо вуҷуди ин, мисриён гуфтанд, ки онҳо боварӣ доранд, ки колхиён аз насли Сесострис таваллуд шудаанд. Тасаввуроти шахсии ман, пеш аз ҳама, ба он асос ёфтааст, ки онҳо пӯсти сиёҳ ва мӯйҳои пашм доранд, ки ин хеле кам аст, зеро чанд миллатҳои дигар низ аз ҳад зиёданд, аммо минбаъд ва махсусан, дар шароите, ки колхиён, Мисриён ва ҳабашиён (нубиён) ягона миллатҳое мебошанд, ки аз замонҳои қадим хатна мекарданд.

Намунаи барҷастаи таназзули дурӯғини сафедпӯстон.

Ин дар осорхонаи Бритониё аст.

КАВКАЗИЯ IBERIA: аз ҷониби Александр Микаберидзе ва Ҷорҷ Николадзе

Iberia also known as Iveria was a name given by the ancient Greeks and Romans to the ancient Georgian kingdom of Kartli (4th century BC-5th century AD) corresponding roughly to the eastern and southern parts of the present day Georgia.

The term &ldquoCaucasian Iberia&rdquo (or Eastern Iberia) is used to distinguish it from the Iberian Peninsula, where the present day states of Spain, Andorra and Portugal are located. The Caucasian Iberians provided a basis for later Georgian statehood and formed a core of the present day Georgian people (or Kartvelians).

EARLIEST HISTORY

The area was inhabited in earliest times by several related tribes, collectively called Iberians (the Eastern Iberians) by ancient authors. Locals called their country Kartli after a mythic chief, Kartlos.

The Moschi mentioned by various classic historians, and their possible descendants, the Saspers (who were mentioned by Herodotus), may have played a crucial role in the consolidation of the tribes inhabiting the area. The Moschi had moved slowly to the northeast forming settlements as they migrated. The chief town of these was Mtskheta, the future capital of the Iberian kingdom. The Mtskheta tribe was later ruled by a chief locally known as Mamasakhlisi (&ldquothe father of the household&rdquo in Georgian).

The medieval Georgian source Moktsevai Kartlisai (&ldquoConversion of Kartli&rdquo) speak also about Azo and his people, who came from Arian-Kartli - the initial home of the proto-Iberians, which had been under Achaemenid rule until the fall of the Persian Empire - to settle on the site where Mtskheta was to be founded. Another Georgian chronicle Kartlis Tskhovreba (&ldquoHistory of Kartli&rdquo) claims Azo to be an officer of Alexander&rsquos armies, who massacred a local ruling family and conquered the area, until being defeated at the end of the 4th century, B.C, by Prince Pharnavaz, who was a local chief at that time.

Pharnavaz I and His Descendants

Pharnavaz, victorious in power struggle, became the first King of Iberia (ca. 302 - 237 BC). Driving back an invasion, he subjugated the neighbouring areas, including significant part of the western Georgian state of Colchis (locally known as Egrisi), and seems to have secured recognition of the newly founded state by the Seleucids of Syria. Pharnavaz then focused on social projects, including the construction of the citadel in the capital, the Armaztsikhe, and erection of an idol of a god named Armazi. He also reformed the Georgian written language, and created a new system of administration subdividing the country into several counties called saeristavos. His successors managed to gain control over the mountainous passes of the Caucasus Range with Daryal (also known as the Iberian Gates) being the most important of them. The period following this time of prosperity was marked with incessant warfare though. Iberia was forced to defend itself against numerous invasions. As a result, the country lost some of its southern provinces to Armenia, and the Colchian lands seceded to form separate princedoms (sceptuchoi). At the end of the 2nd century BC, the Pharnavazid king Farnadjom was dethroned by his own subjects and the crown given to an Armenian prince Arshak who ascended the Iberian throne in 93 BC, establishing the Arshakid dynasty.

ROMAN PERIOD

This close association with Armenia brought upon the country an invasion (65 BC) by the Roman general Pompey, who was then at war with both Mithradates VI of Pontus, and Tigran II of Armenia. However, Rome failed to establish its permanent power over Iberia. Nineteen years later, the Romans again marched into Iberia (36 BC) forcing King Pharnavaz II to join their campaign against Caucasian Albania.

Between the early 2nd century, B.C. and the late 2nd century A.D., the Kingdom of Colchis together with the neighbor countries, become an arena of long and devastating conflicts between major local powers Rome, Kingdom of Armenia and the short-lived Kingdom of Pontus. As a result of the brilliant Roman campaigns of generals Pompey and Lucullus, the Kingdom of Pontus was completely destroyed by the Romans and all its territory including Colchis, were incorporated into Roman Empire as her provinces.

The former Kingdom of Colchis was re-organized by the Romans into the province of Lazicum ruled by Roman legati. During Byzantine times, the word Colchi gave way to the term Laz. The Roman period was marked by further Hellenization of the region in terms of language, economy and culture. For example, since the early 3rd century, Greco-Latin Philosophical Academy of Phasis (present-day Poti) was quite famous all over the Roman Empire. In the early 3rd century, newly established Roman Lazicum was given certain degree of autonomy which by the end of the century developed into full the independence and formation of a new Kingdom of Lazica (covering the modern day regions of Mingrelia, Adjaria, Guria and Abkhazia) on the basis of smaller principalities of Zans, Svans, Apsyls and Sanyghs. Kingdom of Lazica survived more than 250 years until in 562 AD it was absorbed by the Byzantine Empire. In the middle of the 4th century, Lazica adopted Christianity as her official religion. That event was preceded by the arrival of St. Simon the Canaanite (or Kananaios in Greek) who was preaching all over Lazica and met his death in Suaniri (Western Lazica). According to Moses of Chorene, the enemies of Christianity cut him in two halves with a saw.

The re-incorporation of Lazica with the Kingdom of Aphkhazeti into Byzantine Empire in 562 AD was followed by 150 years of relative stability that ceased in the early 7th century when the Arabs appeared in the area as a new regional power. Today, the entire area is part of the Republic of Turkey. But its history dates back to when the first South Caucasian state in the west was the Kingdom of Colchis which covered modern western Georgia and modern Turkish provinces of Trabzon and Rize.

While Colchis was turned into a Roman province, Iberia accepted Roman Imperial protection. A stone inscription discovered at Mtskheta speaks of the first-century ruler Mihdrat I (A.D. 58-106) as "the friend of the Caesars" and &ldquothe King of Roman-loving Iberians." It was at that period when Emperor Vespasian fortified the ancient Mtskheta site of Arzami for the Iberian kings in 75 A.D.

The next two centuries saw a continuation of Roman influence over the area, but by the reign of King Pharsman II (116 &ndash 132) Iberia had regained some of its former power. Relations between the Roman Emperor Hadrian and Pharsman II were strained, though Hadrian is said to have sought to appease Pharsman. However, it was only under Hadrian's successor Antoninus Pius that relations improved to the extent that Pharsman was said to have even visited Rome, where Dio Cassius reported that a statue was erected in his honor and that rights to sacrifice were granted to him. The period brought a major change to the political status of Iberia with Rome recognizing the kingdom as an ally rather than subject state as its former status was. That political situation remained the same for quite a while, even during the period of the Empire's conflict with the Parthians.

Decisive for the future history of Iberia was the foundation of the Sassanian Empire in 224. By replacing the weak Parthian realm with a strong, centralized state, it changed the political orientation of Iberia drifting it away from Rome. During the reign of Shapur I (241-272) Iberia became a tributary of the Sassanian state. Relations between the two countries seem to have been friendly at first as Iberia cooperated in Persian campaigns against Rome, and the Iberian king Amazasp III (260-265) was listed as a high dignitary of the Sassanian realm, not a vassal who had been subdued by force of arms. But the aggressive tendencies of the Sassanians were evident in their propagation of Zoroastrianism, which was probably established in Iberia between the 260s and 290s A.D. However, in accordance with the Peace Teaty of Nisibis (298) Rome was acknowledged the dominant power over the whole area, but recognized Mirian III, the first of the Chosroid dynasty, as the King of Iberia. Roman dominance proved crucial, since King Mirian II and leading nobles converted to Christianity around 317 A.D. The event is related with the mission of a Cappadocian woman, Saint Nino, who in the year of 303, started preaching Christianity in Iberia.

The religion became a strong tie between Iberia (since then also known as Kartli) and Rome / Byzantine Empire and had a large-scale impact on the state's culture and society. However, after the emperor Julian was slain during his failed campaign in Persia in 363, Rome ceded control of Iberia (Kartli) to Persia, and King Varaz-Bakur I (Asphagur) (363-365) became a Persian vassal, an outcome confirmed by the Peace of Acilisene in 387. Although a later ruler of Iberia/Kartli, Pharsman IV (406-409), preserved his country's autonomy and ceased to pay tribute to Persia, Persian influence still prevailed in the region, and Sassanian kings soon began to appoint their Viceroys (pitiaxae/bidaxae) to keep watch on Iberia/Kartli. The Persians eventually made Viceroyal office hereditary in the ruling house of Lower Kartli, thus inaugurating the Kartli pitiaxate bringing under their control quite an extensive territory. Although it remained a part of the kingdom of Kartli, its viceroys turned their domain into a center of Persian influence. Sassanian rulers put the Christianity of the Georgians to a severe test. They promoted the teachings of Zoroaster, and by the middle of the 5th century, Zoroastrianism became a second official religion in eastern Georgia alongside Christianity. However, efforts to convert the common Georgian people were generally unsuccessful.

The early reign of the Iberian king Vakhtang I also known as Gorgasali (447-502) was marked by relative revival of the kingdom. Formally vassal of the Persians, he secured the northern borders by subjugating the Caucasian mountaineers, and brought the adjacent western and southern Georgian lands under his control. He established an Autocephalic Patriarchate at Mtskheta, and made Tbilisi his capital. In 482, Vakhtang Gorgasali led a general uprising against Sassanian Persia. A desperate war for independence lasted for twenty years, but the kingdom failed to gain active Byzantine support and was finally defeated in 502 when King Vakhtang was slain in battle.

FALL OF THE KINGDOM

The continuing rivalry between Byzantium and Persia for supremacy in the Caucasus, and an abortive insurrection of the Iberians under Gurgen that followed (523), had tragic consequences for the country. Thereafter, the kings of Iberia had nominal power only while the country was effectively ruled by the Persians. In 580, Hormizd IV (578-590) abolished the monarchy after the death of King Bakur III, and Iberia became a Persian province ruled by a marzpan (governor). In the late 6th century, Iberian nobles urged Byzantine Emperor Maurice to recreate the Kingdom of Iberia, and the independence was temporarily restored in 582. However in 591, Byzantium and Persia agreed to partition Iberia with Tbilisi being assigned to Persian while Mtskheta remained under Byzantine control.

At the beginning of the 7th century, the truce between Byzantium and Persia collapsed. The Iberian Prince Stephanoz I (ca. 590-627), decided in 607 to join forces with Persia in order to reunite all the provincess of Iberia under one crown, a goal he seemed to have accomplished. But the offensive of Emperor Heraclius' armies in 627 and 628, resulted in the defeat of both Iberians and Persians and secured Byzantine dominance in the South Caucasus until the beginning of the Arab invasion.

THE ARAB INVASION

The Arab armies reached Iberia about 645 and forced its Crown Prince Stephanoz II ca 637-650), to abandon his allegiance to Byzantium and recognize the Caliph as his suzerain. Iberia thus became a tributary state and an Arab Emir was appointed to Tbilisi around the year of 653.

At the beginning of the 9th century, Ashot I (813-830) of the new Bagrationi dynasty, took advantage of the weakening of the Arab rule in the area and expanded his domain in the southwestern province of Speri to establish himself as hereditary ruler (Curopalates) of the whole of Iberia. His successor, Adarnase II of Tao, formally vassal of Byzantium, was crowned as the &ldquoking of Iberians&rdquo in 888. His descendant Bagrat III (975-1014), brought several smaller states together under one crown to form the first united Georgian state.

EASTERN AND WESTERN IBERIAS

The similarity of the name with the old inhabitants of the Iberian peninsula, the 'Western' Iberians, has led to an idea of ethno-genetic kinship between them and the people of Caucasian Iberia (called the 'Eastern' Iberians).

It has been advocated by various ancient and medieval authors although they differed in approach to the problem of the initial place of their origin. The theory seems to have been popular in medieval Georgia. The prominent Georgian religious writer Giorgi Mthatzmindeli (George of Mt Athos) (1009-1065) writes about the wish of certain Georgian nobles to travel to the Iberian peninsula and visit the local &ldquoGeorgians of the West&rdquo, as he called them.

CAUCASIAN ALBANIA

Albania, Parthian: Ardhan, Middle Persian: Arran usually referred to as Caucasian Albania for disambiguation with the modern state of Albania the native name for the country is unknown. It is a name for the historical region of the eastern Caucasus, that existed on the territory of present-day republic of Azerbaijan (where both of its capitals were located) and partially southern Dagestan.

The Parthian name was Ardhan ( Middle Persian: Arran). The Arabic was ar-Rān. The name of the country in the language of the native population, the Caucasian Albanians, is not known.

Aghuank is the Armenian name for Caucasian Albania. Armenian authors mention that the name derived from the word "Aghu" meaning amiable in Armenian. The term Aghuank is polysemous and is also used in Armenian sources to denote the region between the Kur and Araxes rivers as part of Armenia. In the latter case it is sometimes used in the form "Armenian Aghuank" or "Hay-Aghuank".

The Armenian historian of the region, Movses Kaghankatvatsi, who left the only more or less complete historical account, also explains the name Aghvank as a derivation from the word Aghu (Armenian for sweet, soft, tender), which, he said, was the nickname of Caucasian Albania's first governor Arran and referred to his lenient personality. Moses of Kalankatuyk and other ancient sources explain Arran or Arhan as the name of the legendary founder of Caucasian Albania (Aghvan) or even as the Iranic tribe known as Alans (Alani), who in some versions was son of Noah's son Yafet (Japheth). James Darmesteter, translator of the Avesta, compared Arran with Airyana Vaego which he also considered to have been in the Araxes-Ararat region, although modern theories tend to place this in the east of Iran.

Originally, the Caucasian Albanians apparently spoke Lezgic languages close to those found in modern Daghestan. After the Caucasian Albanians were Christianized in the 4th century, the western parts of the population were gradually assimilated by the ancestors of modern Armenians, and the eastern parts of Caucasian Albania were Islamized and absorbed by Iranian and subsequently Turkic peoples(modern Azerbaijanis). Small remnants of this group continue to exist independently, and are known as the Udi people.

The pre-Islamic population of Caucasian Albania might have played a role in the ethnogenesis of a number of modern ethnicities, including the Azerbaijanis, the Armenians of the Nagorno-Karabakh, the Georgians of Kakhetia, the Laks, the Lezgins and the Tsakhurs of Daghestan.


Видеоро тамошо кунед: Протест на границе: Тбилиси и Баку не поделили монастырь


Шарҳҳо:

  1. Josephus

    As they say .. Do not give not take, transcript!

  2. Kovar

    Useful question

  3. Brennon

    Дар он чизе аст. Пештар ман ба таври гуногун фикр мекардам, ташаккури зиёд барои иттилоот.

  4. Weallere

    Of course, never be sure.

  5. Jusho

    Ба назарам бодиққат хондам, аммо нафаҳмидам

  6. Coireail

    Is there anything similar?

  7. Gogarty

    In my opinion, they are wrong. Мо бояд муҳокима кунем. Дар соати PM нависед, он ба шумо гап мезанад.



Паём нависед